128از آنان به سبب تقصيراتشان مدتى در بعضى منازل باقى بمانند، در نهايت از اهل نجات مىباشند؛
گروه سوم مرحوميناند كه عمل صالح را با اعمال زشت مخلوط كردهاند، ولى به سبب سلامت فطرت و اندك بودن گناهان و ضعف علايق جسمانى، مورد شفاعت قرار مىگيرند (23، ص133).
در اين تقسيمبندى، مرحومين از اهل شفاعت بوده، به واسطه شفاعت، از عذاب الهى نجات و به بهشت ابدى راه مىيابند.
سه- اهل توحيد معصيتكار: در جايى ديگر، ملاصدرا انسانها را به اهل توحيد و اهل شرك تقسيم كرده و معتقد است كه شفاعت شامل حال اهل توحيد گناهكار مىشود. اهل توحيد مطيع، در بهشت ابدى بوده، عذابى ندارند و اهل كفر و شرك هم در عذاب ابدىاند و خلاصى ندارند؛ ولى اهل توحيد گناهكار (كه گرفتار عذاب الهىاند)، اگرچه داراى گناهان كبيره باشند، به سبب رحمت الهى و شفاعتى كه شامل حالشان مىگردد، از عذاب نجات پيدا مىكنند (12، ص217)، به شرط اينكه عصيان و گناه از جهل مستحكم ريشه نگرفته و در آنها تبديل به ملكه راسخ نشده باشد (22، ص136).
چهار- اهل شقاوت عملى: ملاصدرا در يكى ديگر از آثارش، انسانها را به اهل سعادت و شقاوت، و سعادت و شقاوت را هم به علمى و عملى تقسيم كرده است. ايشان معتقدند كه اهل سعادت علمى مخلد در بهشت بوده و اهل شقاوت علمى هم مخلد در عذاب خواهند بود. ولى گروه سوم كه اهل شقاوت عملى مىباشند، هر چند در عذاب خواهند بود، اين عذاب منقطع بوده، افراد اين گروه متناسب با اعمالشان، پس از مدتى، از شفاعت شافعين بهرهمند مىشوند و نجات پيدا مىكنند (23، ص214).
پنج- گروهى از مجرمين: انسانها در يك تقسيمبندى ديگر از ملاصدرا، به سعدا و