125براى علما حاصل مىگردد، و يا به سبب حكايت و تمثيل، همانطورى كه براى عوام مسلمين حاصل مىگردد (22، ص130).
از ديدگاه ملاصدرا، اگر علمى متصل به درياى نبوت نبوده و مستفيض از آن نگردد، علم حقيقى محسوب نشده، نجاتبخش نخواهد بود. بنابراين براى مؤثر واقع شدن اين علوم، چارهاى نيست جز اتصال به معدن نبوى، و اين است معناى انحصار شفاعت در پيامبر اكرم (ص) .
ج) شفيعان غير از پيامبر (ص)
ملاصدرا در آثار متعدد خود، اشعار مىدارد كه به غير از پيامبر اكرم (ص) افراد ديگرى نيز، همچون ملائكه و پيامبران و اوليا و مؤمنين كامل، مأذون به شفاعت خواهند بود، كه شفاعت هر يك از آنها مستند به آيات و روايات متعدد بوده، به روشنى اثباتپذير است (20، ص71).
در كتاب زاد المسافر در تأكيد بر اين امر آمده است: «همانا نصوص دلالت بر اين دارند كه شفاعت براى ملائكه و انبيا و اوليا و كاملين از مؤمنان ثابت است. خداوند متعال فرمود: آنهايى كه عرش را حمل مىكنند و كسانى كه در اطراف آن هستند، به ستايش پروردگارشان تسبيح مىگويند و به او ايمان مىآورند و براى كسانى كه ايمان آوردهاند استغفار مىكنند. پروردگارا رحمت و علم تو همه چيز را فرا گرفته است (مؤمن/ 7)(27، ص342).
بر همين اساس، ملاصدرا در آثار گوناگون خود، به تبيين اجازه مشروط ديگران براى شفاعت پرداخته و در برخى آثار خود، به شفاعت انبيا (21، ص68)، در برخى ديگر، به شفاعت حضرت عيسى (ع) (30، ص322) و در آثارى ديگر، به شفاعت فرشتگان، حكما، علما و شهدا (20، ص71 و 22، ص128 و 23، ص222) اشاره مىكند و شرط شفاعت همه شفيعان غير پيامبر اكرم (ص) را اقتباس انوار