126علومشان از مشكات نبوت و ولايت مىداند؛ چراكه معتقد است كسانى كه علومشان را از اين منبع نگرفتهاند، علمشان واقعى نبوده و فقط مجازاً حكيم و عالم خوانده مىشوند (22، ص129).
د) آخرين شفيع قيامت
با توجه به اينكه خداوند متعال مؤثر حقيقى عالم است و هر اثرى در عالم به او منتهى شده، هيچ مؤثر واقعى غير از او وجود ندارد، در خصوص شفاعت نيز مؤثر واقعى خداوند است و مبدأ و منشأ هرگونه شفاعتى او است. با وجود اين، در قيامت، به اذن الهى، ابتدا تمامى شافعين اقدام به شفاعت مىكنند و پس از انقضاى شفاعت همه آنها، به حكم ارحم الراحمين، موقع شفاعت خداوند متعال مىرسد. ملاصدرا در تأييد اين مطلب، با استناد به حديثى مىگويد: سپس خداوند مىفرمايد فرشتگان شفاعت كردند و پيامبران شفاعت كردند و مؤمنان هم شفاعت كردند و باقى نماند مگر خداوند (20، ص71) و بعد از انقضاى شفاعت شافعين، حكم ارحم الراحمين ظهور پيدا مىكند (همان، ص158).
بنابراين آخرين كسى كه اقدام به شفاعت مىكند خداوند متعال است. در احاديث هم به اين امر تأكيد شده است كه «آخر كسى كه شفاعت مىكند عبارت است از ارحم الراحمين». به دنبال اين شفاعت و به مقتضاى «رحمتم بر غضبم پيشى گرفته»، آتش خشم و غضب الهى خاموش شده، عذاب قطع مىگردد (15، ص383).
ملاصدرا در تقويت و تأييد بيشتر سخن خود، به سخن محىالدين ابن عربى در فتوحات مكيه استناد مىكند كه مىگويد: «بدان كه خداوند از حيث اسماى خود شفاعت مىكند، بنابراين اسم «ارحم الراحمين» در مقابل اسم «قهار» و «شديد العقاب» شفاعت مىكند تا عذاب را از اين طايفه (معذبين) رفع كند. به همين خاطر، رسول اكرم (ص) در باب شفاعت مىفرمايند: «و باقى ماند ارحم الراحمين» (20، ص71).