124مىگردد، نبى مكرم اسلام، حضرت محمد مصطفى (ص) است؛ چون آن حضرت جوهر خلقت و آفرينش بوده (29، ص804) و معلم تمامى انبياى گذشته و اولياى آينده تا روز قيامت است (25، ص33). به همين سبب، در آخرت نيز از مرتبت والايى برخوردار بوده، پيش از همه اقدام به فتح باب شفاعت خواهد نمود. تمامى مسلمانان، به صورت اجماعى، حق شفاعت آن حضرت را قبول دارند (21، ص319).
گفت پيغمبر كه روز رستخيز
(39، دفتر سوم، ص410)
بنابراين پيامبر اكرم (ص) در قيامت، به عنوان اولين مأذون براى شفاعت، وارد دوزخ شده و هر كسى كه ذرّهاى ايمان در دلش وجود داشته باشد، از دوزخ بيرون مىكند و بدين شيوه، تا حدى كه خدا بخواهد، نافرمانان امت مؤمنش را خارج كرده و از دوزخ و گرفتارى در آن نجات مىدهد (24، ص24).
ب) معناى انحصار شفاعت در پيامبر (ص)
پيامبر اكرم (ص) در روز قيامت، پيشرو جماعت و فاتح باب شفاعت و اولين شفيع به اذن الهى است كه شفاعت بالاصاله منحصر در او خواهد بود. ولى انحصار شفاعت در آن حضرت به معناى عدم اجازه ديگران براى شفاعت نيست؛ بلكه معناى آن اين است كه نجات از عقاب دايم براى انسان به حسب كمال علمى از لحاظ قوه نظرى - كه مراد ايمان است - ممكن نيست مگر به واسطه استفاضه از حقايق علمى معدن نبوت ختمى مرتبت (ص) ، كه يا بدون واسطه است، همانطورى كه براى اوليا خواهد بود، و يا با واسطه، همانگونه كه