123آتش جهنم فرو مىافتند؛ ولى گروه سوم، كه مؤمنين گناهكار مىباشند، در حين گذر، قلابها و طنابها و شوكهايى كه صورت اعمال آنها بوده و كنايه از دلبستگى و تعلق به امور دنيوىاند، آنان را بر روى پل صراط نگاه مىدارد و نمىتوانند وارد بهشت شوند، مگر اينكه شفاعت شفاعتكنندگان شامل حالشان گردد (28، ص311). «سپس كسانى را كه تقوا پيشه كردند نجات مىدهيم و ستمكاران را به زانو درآورده در آتش رها مىسازيم» (مريم/ 73).
بنابراين موحّد فاسق در روز قيامت، به سبب قيود دنيوى كه مانع سلوك وى به طريق حق مىگردد، بر روى صراط نگه داشته مىشود، به نحوى كه نه به طرف بهشت مىرود و نه به سبب قوت ايمان و نور توحيد، در آتش مىافتد، تا اينكه شفاعت كسانى كه خدا به آنها اجازه داده است شامل حالشان گردد (15، ص315).
الف) فاتح باب شفاعت
پس از وقوع قيامت، گروهى از مؤمنان به نور قوت ايمان و عمل صالح سريعاً وارد بهشت مىشوند و گروهى ديگر به سبب گناهانى كه مرتكب شدهاند گرفتار شده و اميدوارانه منتظر شفاعت مىمانند:
نه بدى فضل و خردمندى پناه
(39، ص153)
خداوند متعال مؤمنين در بند و گرفتار را نااميد نكرده و رحمت خود را شامل حالشان مىگرداند. در سايه رحمت واسعه الهى، هر كدام از مؤمنين گرفتار، متناسب با اعمالشان، مورد شفاعت قرار مىگيرند.
اولين كسى كه اجازه شفاعت پيدا كرده و پيشرو جماعت در امر شفاعت