107خداى متعال ضمن تأييد كلى شفاعت با بيان مبهم و غير دقيق شرائط شفيع و گناهان مورد شفاعت و... خواسته است هيچكس درباره بهرهمندى خود از شفاعت اولياى الهى مطمئن نباشد. لذا بايد گفت اعتقاد به شفاعت تنها اميدآفرين است نه آنكه كسى با تكيه بر آن به خود جرأت ارتكاب گناهان را بدهد. آيات اميدآفرين نيز در قرآن كريم فراوان است. از جمله آيهاى كه در آن وعده دادهاند در صورت پرهيز از گناهان كبيره، برخى از معاصى صغيره مورد آمرزش قرار مىگيرد. 1 در مورد چنين آياتى نيز انسان خردمند هرگز به خود جرأت و اجازه ارتكاب گناهان كوچك را نمىدهد، زيرا هيچكس نمىتواند اطمينان داشته باشد بهطور كامل از كبائر اجتناب كرده است. لذا شرايطى كه پذيرش شفاعت موكول به وجود آنهاست هرگز براى انسان قابل احراز نيست. چنين آياتى تنها مىتواند انسان را از غرق شدن در ورطه نااميدى نجات دهد و در او شعله اميدى روشن گذارد.
البته با توجه به آنكه مطابق برخى از روايات و نصوص دينى، اصحاب يمين، همگى دير يا زود از آتش نجات مىيابند، برخى از آنها اصلاً وارد جهنم نمىشوند و برخى ديگر موقتاً به جهنم رفته و سپس نجات مىيابند، به نظر مىرسد براى مسلمانان دونهمت و سستايمان همين حكم كلى تجرىآور است. از اين رو به نظر مىرسد، لازم است درباره آن تعميم و حكم كلى تأمل و تحقيق بيشترى صورت پذيرد.
اشكال دوم: وجود شفاعت بر خلاف سنتهاى تخلفناپذير الهى است.
در آيات بسيارى سخن از صراط مستقيم الهى و سنت تخلفناپذير وى به ميان آمده است اين سخن بدين معناست كه در صورت صدور فرمانى از ناحيه