98
زيارت در قرآن كريم
مشروعيت زيارت از بديهيات و مسلمات بين همۀ فرق اسلامى است. همۀ فرق اسلامى از شيعه و سنى - حنفى، حنبلى، مالكى و شافعى - و شاخههاى مختلف آنها اصل زيارت را مشروع دانسته و علماى هر يك از فرق مختلف، ثوابهايى بر اين عمل نقل كردهاند.
و با توجه به اجماع قولى وسيرۀ عملى مسلمين از صدر اسلام تاكنون و روايات بسيارى كه از فريقين در اين زمينه وارد شده كه در حد تواتر مىباشد، براى اثبات مشروعيت زيارت، نيازى به ادلۀ ديگرى از جمله استدلال به آيات قرآن كريم نيست، لكن به عنوان تبرك، آيهاى از قرآن كريم را به عنوان دليل مشروعيت زيارت در كتابالله ذكر مىكنيم و به بيان استدلال به آن به طور اختصار اشاره مىنماييم.
(وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً) 1.
علامه زين الدين بن حسين مصرى شافعى با استدلال به اين آيه مىگويد:
«سزاوار است هر مسلمى معتقد باشد كه زيارت پيامبر (ص) قربت است - از عباداتى است كه با آن به خدا نزديك مىشويم - زيرا در اين باره رواياتى وارد شده است. و همچنين كلام خداوند متعال :(وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ