74 اصفهانى است- فداى ملتها مىشدند و با جباران زمان براى دفاع از حقوق خلق، در مىافتادند و جان و هستى خويش را سپر حقوق محرومين مىساختند و بدينگونه در حال حيات و پس از شهادت، بر حركات و اعمال زمامداران مراقبت داشتند.
من به مقابر همه امامزادگان و اين بارگاههاى افراشته، با اين ديد مىنگرم؛ يعنى همه را آستانههاى سربازان با نام و نشانى مىبينم كه در راه دريافت حق تودهها، حماسهدار و گلگونكفن، در خاك خفتهاند. اگر ما در كشورهاى اسلامى و بيشتر در عراق و ايران و مصر و سوريه و لبنان و يمن، در هر شهر و شهرك و روستا، در هر كوه و دشت و قله، به يكى از اين آثار مىرسيم، به اين علت است. 1
سخن شيخ عباس قمى نيز درباره زيارت امامزادهها شنيدنى است. ايشان در اينباره مىنويسد:
... در زيارت امامزادگان عظام است كه قبورشان محل فيوضات و بركات و محل نزول رحمت و عنايت الهيه است و علماى اعلام تصريح فرمودهاند به استحباب زيارت قبور ايشان و بحمدالله تعالى، در بيشتر سرزمينهاى شيعه، قبورشان موجود است و بارگاه آنان در هر روستا و صحرا و دامنه كوهها، پناهگاه درماندگان و واماندگان و پناه مظلومان و موجب تسلى دلهاى پژمردگان بوده و خواهد بود تا روز قيامت و از بسيارى از ايشان، كرامات و كارهاى خارقالعاده نيز مشاهده شده است. لكن كسى كه بار سفر مىبندد تا به زيارت امامزادهاى شتابد، نخست بايد درباره دو مطلب، آگاهى يابد:
اول آنكه جلالت قدر و عظمت شأن صاحب آن مرقد برايش معلوم شود، چنانچه براساس كتب احاديث، انساب و تواريخ، نسبت به نسب آنها نيز