48
هر گياهى كزآن زمين خيزد
نافه در جيب ياسمين ريزد
خس و خارى كه رويد از دهنش
ننگ آيد ز سورى و سمنش 1
بارى خاك قبور اولياى الهى، از شميم يار «عبيرآميز» است؛ چراكه آنان با «خيال دوست» و با ياد محبوب، به جهان ديگر رخت بربستند و اين، بوى معبود آنهاست كه از مزارشان به مشام مىرسد. به تعبير زيباى حافظ:
خيالِ خال تو با خود به خاك خواهم برد
كه تا ز خال تو خاكم شود عبيرآميز 2
زيارتگاههاى بزرگ، كانون رشد علمى و فرهنگى
در حقيقت فيضبخشى اولياى الهى و اهلبيت عليهم السلام ، هرگز محدود به زمان حيات آنها نيست، بلكه پس از درگذشت آنها، جوشش فيض و بركت، همچنان از چشمه وجودشان ادامه دارد. مشاهد متبرك آنها چون مغناطيسى، دلهاى جوياى علم و معرفت را بهسوى خود جذب و جانهاى مشتاق و تشنه حكمت را به هواى زيارت، مقيم سراى خود مىكند تا با سرانگشت امداد و فيض آنها، علم و حكمت از دل اين مشتاقان بجوشد و بر زبانشان جارى شود و از نوك قلمهايشان بچكد و در پى آن، بنايى بلند از علم و حكمت و معرفت، برپا شود و زمينى كه مزارشان را در برگرفته، به سرزمين علم و اجتهاد تبديل گردد.
«مشخصشدن محل مرقد مبارك مولىالموحدين على عليه السلام در اواخر قرن دوم، به شيعيان امكان داد، از نعمتى بزرگ برخوردار شوند كه طليعه تحولى بزرگ گرديد. هرچند در آغاز، ساختمانى بسيار كوچك برفراز آن مدفن شريف استوار شده بود، عظمت و بزرگى صاحب قبر موجب شد كه عاشقان و علاقهمندان، در كنار آن، اقامت