228 حضور ارواح مقدسشان است... . پس براى آنهاست تمام علم و اطلاع نسبت به زائران قبرهاى خودشان و كسانى كه بر سر مزار آنها حاضر مىشوند. نيز آنها آگاهند از آنچه از درخواست و توسل و طلب شفاعت و تضرع، كه از سوى زائر از آنها مىشود. پس نسيم لطفهاىشان بر زائران مىوزد و از رشحاتِ انوارشان بر آنان افاضه مىشود و از خداوند براى برآورده شدن حاجتهاى زائران و رسيدن آنها به خواستههاىشان و بخشيده شدن گناهانشان و برطرف شدن غمهاىشان طلب شفاعت مىكنند. 1
همچنين بايسته است كه زائر بداند كه آن بزرگواران از آنچه در ضميرشان مىگذرد، از خير و شر، باخبرند. پس درونت را به هنگام زيارت آن بزرگواران پاكيزه و خالص گردان و با خلوص نيت آنان را زيارت نما و از اينكه ادعاى محبت و ولايت و طاعتِ آنان را داشته باشى، اما در اين ادعايت صادق و راستگو نباشى، پرهيز كن. 2
آيتالله العظمى بهجت رحمه الله فرمود:
در منطقه جاسب (اطراف دليجان) گروهى از كشاورزان در دوران گذشته با شتر و قاطر به قصد زيارت به مشهد عزيمت مىكنند و به زيارت امام رضا عليه السلام مشرف مىشوند و پس از مدتى به وطن خود باز مىگردند. در ابتداى ورود به جاسب، با پيرمردى از اهل محله مواجه مىشوند كه در هواى گرم وسط روز، پشتهاى از علوفه به دوش مىكشد و با مشقت بسيار به خانه مىرود. زائران مشهد كه او را با اين وضعيت مىبينند، به سرزنش وى مىپردازند كه «اى پيرمرد! زحمت دنيا را رها كن و يكبار هم كه شده به مشهد سفر كن» و با اين سخنان او را توبيخ مىكنند.
پيرمرد خسته اما پاكدل، زبان به سخن مىگشايد و مىگويد: «شما كه به