227 تعداد امت سيدالانبياء، حضرت محمد (ص) بوده است.
بهويژه به هنگام زيارت سيدالشهداء، حسين بنعلى عليه السلام ، مصيبتى را كه بر آن حضرت وارد آمد و نيز گرفتارىها و بلايايى را كه بر فرزندان و ياران پرهيزكار و نيكوكارش جارى شد، ياد كن! مصيبتهايى كه عرش پروردگار، از آن به لرزه درآمد و اهل آسمان و زمين بر آن گريستند. نيز ياد كن از مصائبى كه بر ديگر امامان پاك وارد شد و بر اين مصائب، آنگاه كه به زيارتشان مىروى، گريه كن و بر دشمنان آنها و كسانى كه بر آنها ستم نمودهاند، لعنت بفرست. به هنگام زيارت آنان در تضرع و طلب شفاعت از آنان، مبالغه كن كه آنها معادن جود و كرم و چراغهاى هدايت امتها مىباشند. 1
توجه به آگاه بودن آن بزرگواران از درون زائر
زيارت آنگاه به حد كمال خود مىرسد و «عالمانه» و «عارفانه» مىگردد كه زائر، در حد گنجايش خويش، از مراتب امامت باخبر بوده، امامشناس باشد. مصداقى از اين شناخت نيز «آگاه بودن امام عليه السلام از حضور زائر و باخبر بودن ايشان، از درون وى» است. چنين شناختى، يكى از آداب جوانحى (قلبى) زيارت مىباشد، كه شايسته است زائر، از آن غفلت نكند و در حد توان خويش رعايت كند. «علامه ملامهدى نراقى» مىنويسد:
بدان كه همانا نفسهاى قوى قدسى، بهويژه نفسهاى پيامبران و امامان عليهم السلام زمانى كه از بدنهاى شريفشان جدا شده و از آنها مجرد گشته و به عالم تجرد صعود نمودند و در نهايت احاطه و استيلا به اين عالم قرار گرفتند، پس امور اين عالم در نزدشان ظاهر و منكشف مىگردد و براى آنهاست تمكن بر تأثير و تصرف در اين عالَم. پس هركس كه براى زيارتشان در قبرهاىشان حاضر شود، اطلاع مىيابند، بهويژه از اين حيث كه مقبرههاىشان، محل