70 گرامى را با شاخصها و مؤلفههاى عقيده خويش در زمينه توسل، آشنا سازم تا خواننده به خوبى از اين مبانى آگاه شود. در واقع اعتقاد من در زمينه توسل، همان اعتقاد اهلسنت و جماعت است كه به موارد زير معتقدند:
1. خداوند، خالق و آفريدگار همه چيز است. تدبير همه امور به دست اوست. به جز او خالق، مدبر و ايجادكنندهاى نيست. ولى پيامبر(ص) و اولياى الهى از باب «كَسب و تَسبُّب»، واسطه استغاثه قرار مىگيرند و «مستغاثٌبِه» مىباشند.
2. محبت ما به خداوند تبارك و تعالى از هر موجود ديگر بيشتر است. محبت ما به پيامبر(ص) نيز از خودمان، خانواده، خويشانمان و همه مردم، افزونتر است.
3. در حقيقت فريادرس و كمككنندهاى جز خدا نيست. هر كمكى از اوست. هرچند اين كمكها به تدبير خداوند توسط بندگانش به ما مىرسد. بنابراين كمك و فريادرسى بندگان تنها از راه كسب و تسبب است؛ چنانكه «احمدبن محمد دردير مالكى» در اين رابطه چنين سروده است:
وَالْفِعلُ فَالتَّ-أثيرُ لَي-سَ الَّا
فعل و تأثير فعل، همه فقط از سوى خداوند واحد و قهار است.
اگر كسى قائل به علت يا طبيعتى [غير از خداوند] باشد، از نگاه مسلمانان چنين سخنى، كفر و شرك است.