71اگر كسى قائل به قدرتى باشد كه [نزد انسان] به وديعه نهاده شده است، اين نيز بدعتى است كه نبايد به آن توجه كنى. 1
4. اگر در دعا كردن بگوييم: «خدايا! به حق پيامبرت يا به مقام رسولت يا به مقام فلان ولى خود...»، در واقع با اين حرف «به»، خداوند را سوگند نمىدهيم و اين حرف به معناى سوگند نيست. بلكه در پى تقرب به درگاه خداييم و مىخواهيم خداوند دعاى ما را بهواسطه اين موهبتهاى الهى و جايگاه آنان در درگاه خودش، مستجاب كند.
5. پيامبران و اولياى الهى فقط به اذن خداوند شفاعت مىكنند: مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاّٰ بِإِذْنِهِ. 2
6. كسى كه در جواز توسل يا عدم جواز آن، ميان واسطه مرده يا زنده، تفاوت قائل شود، به اين دليل كه مرده از خلق و ايجاد، نه از روى كسب و تسبب، ناتوان است، اما زنده مىتواند چنين كارى را انجام دهد، در واقع فردى گمراه و منحرف است؛ زيرا قدرت و خلق را به غيرخداوند نسبت داده است و چنين عقيدهاى برخلاف باور اسلامى است. در واقع همانگونه كه قدرت فرد زنده به اذن خداست، مرده نيز مىتواند به اذن خدا قدرت داشته باشد؛ چنانكه قرآن و سنت نيز به اين امر تصريح كردهاند. 3
«شيخ عبدالجواد الدومى» در اين رابطه مىگويد:
توسل به خداوند بهواسطه مقام پيامبران(عليهم السلام) و اولياى صالح او، نه شرك است و نه حرام؛ چنانكه اين كار، برخلاف ادعاى منكران توسل، بدعتى نوپديد در دين نيست. بلكه مستحب و شرعى است.