467 وى را بالا مى‌برد». 1
مفهوم مخالف اين حديث اين است كه هركه در برابر خدا اظهار برترى كند، خداوند او را خوار و ذليل مى‌گرداند.
ابن‌تيميه در صفحه 22 كتاب خود شبهه ديگرى مطرح مى‌كند و مى‌نويسد:
خداوند سبحان تبيين كرده كه ارباب و صاحب قلمداد كردن فرشتگان و پيامبران، كفر است. پس كسى كه فرشتگان و پيامبران را واسطه خود قرار دهد و به‌واسطه آنان توكل كند يا دعا نمايد، به‌گونه‌اى كه به دست آوردن منفعت و دفع زيان را از طريق آنان بخواهد - مانند اينكه از آنان بخواهد گناهانش را بيامرزند، دل‌ها را هدايت كنند، مشكلات را برطرف سازند و از دشوارى‌ها جلوگيرى كنند - چنين افرادى، به اجماع مسلمانان، كافرند... .
اين گفته ابن‌تيميه، حقيقت ندارد؛ زيرا هيچ مسلمانى نگفته كه چنين فردى كافر است، چه رسد به ادعاى اجماع؛ مگر اينكه كسى اعتقاد داشته باشد فرشتگان و پيامبران در سودرسانى يا زيان‌رسانى استقلال دارند. ترديدى نيست كه چنين باورى باطل است و جايز نيست فردى از امت اسلامى بدان معتقد باشد. اين باطلى است كه يهود و نصارا نيز به‌واسطه آن گمراه شدند.