466 نقطه‌اى است كه كعبه بر آن بنا شده است. خداوند اين بقعه را قبله مسلمانان قرار داد تا دعاى آنان از طريق جريان تجاذبى ميان اجسام، كه در علم هيئت آمده است، در اين نقطه مستجاب شود.
خداوند، انسان‌ها را با صفات و ويژگى‌هاى متضاد آفريد و در انسان‌ها خصلت خير و شر قرار داد كه هر خصلت نيز نيازمند حالت‌هاى خاصى براى رسيدن به آن است؛ مانند خصلت نيكى كه استجابت آن با خضوع و تواضع است و خصلت شر كه استجابت آن با تكبر و خودبرتربينى است. بنابراين خداوند، فرشتگان و ابليس را با سجده در برابر آدم آزمود. فرشتگان نيز همگى از فرمان پروردگارشان اطاعت كردند و مقابل آدم سجده نمودند. اما ابليس خوددارى كرد؛ چراكه تكبر به او اجازه نداد تا برابر كسى سجده كند كه از نظر او، پايين‌تر از ابليس بود؛ به همين دليل، كعبه در نقطه‌اى قرار دارد كه در برابر خداوند خضوع كرده است. خدا نيز اين نقطه را قبله موحدان قرار داده است تا شيطان از آن رانده و رسوا شود.
خداوند به اين طريق مى‌خواهد مردم از طريق ذوات كريمه آنها كه كنار اين بقعه خاموش و خاضع قرار مى‌گيرند، به خواسته خود برسند و دعايشان مستجاب شود و به اين ترتيب، خصلت بدى را كه موجب مى‌شود انسان به دنبال تكبر كشانده شود، از انسان دور كند.
قبله معنوى نيز عبارت است از ارتباط قلب مؤمن با قلب رسول خدا(ص)؛ زيرا آن حضرت قبله دل‌ها و روح‌هاست. كعبه نيز قبله جسم‌هاست؛ زيرا افتادن و كرنش جسم، موجب مى‌شود روح به بالاترين مراتب دست يابد؛ چنان‌كه رسول خدا فرمود: «هركه براى خدا تواضع كند، خداوند منزلت