468از سوى ديگر، امت اسلامى، مورد رحمت است و از اين شائبه‌ها حفظ شده است؛ همان‌گونه كه خداوند، كتاب و پيامبر اين امت را حفظ كرده است. بنابراين محبت به پيامبر(ص)، محبت به خداوند، و پيروى از پيامبر، پيروى از خداوند است. در اين محبت و اطاعت نيز نشانه‌هاى شرك‌ورزى وجود ندارد؛ زيرا آن‌گاه كه خداوند به اين امت فرمان داد بر بنده خود، [محمد مصطفى(ص) ] درود فرستند، آنان را از پرستش پيامبر بازداشت. خداوند در سوره اسراء پيامبر را بنده خويش معرفى مى‌كند و مى‌فرمايد: سُبْحٰانَ الَّذِي أَسْرىٰ بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى ¹.

گفتنى است آيه‌اى كه ابن‌تيميه به آن استدلال كرده است، بر منظورش دلالت ندارد؛ زيرا خداوند پيامبرانش را مبرّا كرده است كه به مردم بگويند بندگان ما باشيد. [اشاره دارد به آيه: مٰا كٰانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُؤْتِيَهُ اللّٰهُ الْكِتٰابَ وَ الْحُكْمَ وَ النُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنّٰاسِ كُونُوا عِبٰاداً لِي مِنْ دُونِ اللّٰهِ وَ لٰكِنْ كُونُوا رَبّٰانِيِّينَ بِمٰا كُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتٰابَ وَ بِمٰا كُنْتُمْ تَدْرُسُونَ ²] بلكه پيامبران به مردم مى‌گويند الهى و خدايى باشيد. ربانى كسى است كه در شريعت، با صدق و اخلاص پرورش يافته و حقيقت را شناخته و به آنچه فراگرفته عمل كرده است. خداوند نيز دانش آنچه را نمى‌داند برايش به وديعه نهاده است.

خداى سبحان شما را از راه واسطه‌ها آزموده و ترغيب كرده است كه به‌واسطه‌ها احترام بگزاريد. اما نگفته در واسطه متوقف شويد. بلكه فرموده