447 مى‌گيرد تا رحمت الهى فرو ريزد. پس توسل به‌منزله انجام دادن كارى مشروع براى اظهار خضوع و خشوع فقط برابر خداوند است. اين همان اعتقاد ناب و زلال است.
وسيله يا واسطه نيز همان ابزار مباركى است كه به بركت آن، در محضر خداوند وارد مى‌شويم. وسيله همان حقيقت مورد قبول خداوند سبحان است كه تنها براى مناجات با خدا به كار مى‌رود؛ به‌گونه‌اى كه بنده براى قرار گرفتن در معرض رحمت خداوند، يا به دليل درك قداست وسيله، به هنگام تقرب و مناجات و راز و نياز، از آن استفاده مى‌كند؛ به‌گونه‌اى كه با وسيله به درگاه خداوند استغاثه مى‌كند تا نعمتى برايش فرو آيد يا مشكل و مصيبتى از او برطرف شود.
بنابراين نتيجه مى‌گيريم كه توسل، همان استغاثه و توسل به جاه و مقام و روآوردن و تبرك‌جويى است. وسيله نيز ابزار يا نعمتى است كه واسطه شايسته مبارك و مشروع قرار مى‌گيرد. در واقع، توسل، تبرك و تقرب به پيشگاه خداى سبحان با انسان صالح، عمل صالح و مبارك، يا زمانى صالح و مبارك صورت مى‌پذيرد. بنابراين وسيله، مركبى براى رسيدن به مقام صدق يا براى رسيدن به حق از سوى خداوند است. خداوند نيز در هدف از، بخشش خود، آگاه‌تر از ديگران است؛ چراكه او ولى و مالك آن است.
بزرگان دين مانند شيخ‌الاسلام سبكى، نووى و ابن‌حجر هيتمى نيز اين حقيقت را تأييد كرده‌اند.
هيتمى در اين‌باره مى‌نويسد:
ميان توسل، استغاثه، توجه و شفاعت‌خواهى به رسول‌خدا(ص) يا