446
درآمد
مخالفان موضوع توسل، همان كسانى‌اند كه تبرك جستن و استغاثه به پيامبر اعظم(ص) و بندگان صالح خدا را نيز نمى‌پذيرند. اينان درك نكرده‌اند كه با اين سخن، دچار چه اشتباهى شده‌اند؛ زيرا توسل به ذوات، امرى مشروع است كه دنياى ما اقتضاى اين را دارد و در جاى خود تبيين شده، كه توسل فقط از راه ذوات و افراد محقق مى‌شود. گفتنى است كه قرآن و سنت پر از دلايل و نشانه‌هاى درستى اين ادعاست؛ چنان‌كه در تابوت بنى‌اسرائيل، پيراهن حضرت يوسف(ع) و ديگر آثار پيامبران و رسولان، به‌ويژه آثار پيامبراسلام: مو، ناخن، عرق، پيراهن، جامه، كفش و...، اين تبرك وجود دارد.
پس كسى كه توسل به ذوات را انكار كند، در واقع تبرك جستن به ذوات را انكار كرده است. انكار تبرك به ذوات نيز در تعارض با نص صريح قرآن و سنت است. پس هركس چنين باورى را انكار كند، با نص صريح و متواتر موجود در كتاب و سنت مخالفت كرده، و به اتفاق علما چنين فردى كافر شده است. هركس اين قياس را نپذيرد، نشان مى‌دهد كه در مفهوم توسل سخت دچار اشتباه شده و گمراه گرديده است و با اين كار خود، در امور دينى مسلمانان شبهه‌افكنى كرده و كوركورانه عمل نموده است. به همين دليل، ميان اين اصطلاحات پيش‌گفته، مقايسه‌اى انجام دادم و ديدم كه تفاوت ميان اينها، فقط در كلمات و الفاظ است.
بنابراين توسل، همان توسل به جاه و مقام و درخواست و توجه به پيشگاه پروردگار است كه به‌واسطه نعمتى از نعمت‌هاى الهى صورت