271 وَ سْئَلِ الْقَرْيَةَ ¹ يعنى از [اهل] شهر و آبادى بپرس و يا آيه وَ أُشْرِبُوا فِي قُلُوبِهِمُ ²؛ يعنى [دوستى] گوساله در دل آنان جاى گرفته است.

در الفيه ابن‌مالك نيز آمده است:

وما يلي المضاف يأتي خلفاً عنه في الاعراب إذا ما حذفا ³

همان‌گونه كه مضاف‌اليه، در اعراب جانشين مضاف محذوف مى‌شود، در مذكر و مؤنث بودن نيز از مضاف محذوف پيروى مى‌كند؛ نظير شعر حسان‌بن ثابت:

يَسقَون مِن وَردِ البَريصِ عَلَيهِم بَرداً يَصفقُ بِالرَّحيقِ السَّلسلِ ⁴

در اين شعر، واژه «ماء» مضاف و محذوف است؛ يعنى «ماءً برداً» كه به دليل ماء، برد نيز مذكر شده است. يا مانند اين شعر:

مَرَّتْ بِنا في نِسْوَةٍ خَولةُ وَالمِسكُ في أَرْدانها نافِحةٌ ⁵

در اين شعر نيز «رائحه»، حذف و «مسك» كه مذكر است، جاى آن را گرفته، يا نظير اين جمله: «إنَّ هذين حرام على امتّى» كه در اصل «استعمال هذين» بوده است و «استعمال» محذوف است.

گاهى ممكن است دو مضاف متوالى حذف شوند و مضاف‌اليه،