194رسولالله! غرق شديم، غرق شديم». آنگاه آن حضرت دستانش را به آسمان بلند كرد و فرمود: «خدايا! باران را بر پيرامون مدينه فرود آور؛ جايى كه خطرى براى انسان و حيوان و كشت و زرع ندارد، نه بر ما». در اين حالت، ابرها از روى مدينه كنار رفتند و همچون تاج، پيرامون مدينه حلقه زدند. آنگاه رسولخدا(ص) لبخندى زد، بهگونهاى كه دندانهاى آن حضرت نمايان شد. سپس فرمود: «آفرين بر ابوطالب. اگر او زنده بود ديدگانش روشن مىشد. چه كسى سروده او را برايمان مىخواند؟ آنگاه حضرت على(ع) برخاست و گفت: اى رسولخدا(ص) گويى اين اشعار را خواستى:
وَ أبيَضَ يُستسَقَى الغَمامُ بِوَجههِ
ابنحجر مىگويد: «سند اين حديث كه به أنس مىرسد، هرچند داراى ضعف است، براى تأييد مضمون ديگر روايات شايستگى دارد». 2 ابنهشام نيز مىگويد: «اين روايت را كسى برايم گفته است كه به او اطمينان دارم». 3