195در شعر ابوطالب، عبارت « يستسقى الغمام بوجهه » آمده است. ابنعمر اين شعر را مىخواند تا باران بيايد. پس اين عمل، نشانه تأييد جواز توسل به شخص، از سوى ابنعمر است؛ زيرا «بوجهه»؛ يعنى بهواسطه شخص وى. در اين عبارت معناى «بهواسطه دعاى آن حضرت»، يافت نمىشود.
4. بخارى و مسلم، روايتى را از ابوموسى اشعرى چنين نقل كردهاند كه وى مىگويد: هرگاه نيازمندى به نزد رسولخدا(ص) مىآمد يا حاجتى نزد وى مطرح مىشد، [آن حضرت به همنشينان خويش روى مىكرد و] مىفرمود: «شفاعت كنيد، پاداش مىيابيد و خداوند بر زبان پيامبرش هرچه را دوست بدارد، برآورده مىسازد». 1
«شيخ محمد حبيبالله شنقيطى» در شرح اين حديث مىنويسد:
از اين روايت برداشت مىشود كه رسول اكرم(ص) توسل جستن مردم به خودش را بهطور مطلق، چه در زمان حيات دنيوى وى و چه در برزخ و چه در قيامت، دوست دارد؛ چراكه آن حضرت مردم را به شفاعت براى يكديگر تشويق مىكند و وعده پاداش مىدهد، و خداوند آنچه از خواستهها را كه بخواهد برآورده سازد، بر زبان پيامبرش جارى مىسازد. بر اين اساس، شفيع قراردادن آن حضرت به درگاه الهى نه تنها به طريق اولى جايز، بلكه مستحب است و براى اين كار، پاداش و برآورده شدن حاجتها ثابت شده است؛ زيرا مقام او همچون اخلاق آن حضرت، نزد خداوند، مقامى بزرگ و والاست. وى داراى مقام محمود است. خداوند متعال نيز