189مىكند كه اين توسل، به ذات پيامبر(ص) بوده است؛ نه به دعاى آن حضرت؛ چراكه اين روايتى صحيح و از حمادبن سلمه نقل شده كه فردى ثقه است. در اينباره پيشتر نيز سخن گفتيم. همچنين روايت « وشِّفعني في نفسي »؛ «براى من شفاعت كن» روايتى صحيح است كه سخن ما را تأييد مىكند.
همچنين توسل به درخواست دعا (التماس دعا)، در ابتداى اين حديث آمده است. بنابراين تكرار آن در دعاى نابينايى كه رسولخدا(ص) اين دعا را به وى آموخته، بىمعناست. 1
دكتر شيخ محمود سعيد ممدوح نيز در اينباره مىنويسد:
در روايت ابنأبىخيثمة، از طريق حمادبن سلمة كه فردى ثقه و حافظ حديث است، چنين آمده: «اگر ديگر بار نيز حاجتى داشتى، همين كار را انجام بده». بنابراين، براساس قواعد علم حديث، اين روايت، صحيح و مقبول است و دلالت بر عموم مىكند؛ يعنى عمل به اين حديث در زمان حيات و پس از رحلت آن حضرت تا روز قيامت صحيح است.
ابنتيميه مىگويد:
اگر ديگر نابينايانى كه رسولخدا(ص) برايشان دعا نكرده است، بخواهند با اين دعا شفا يابند، حال آنان مانند فرد نابينايى كه پيامبر(ص) برايش دعا كرده، نيست و شفا نمىيابند.
وى در جاى ديگر مىگويد:
همچنين اگر نابينا به رسولخدا(ص) متوسل مىشد، ولى آن