170تقويت مىكند كه مىگويند استغفار رسول خدا(ص) در آيه پيشگفته، افاده عموم دارد.
بنابراين منزلت، بر وجاهت بنده، اثر بزرگ و مهمى دارد. اگر عنايت قبلى خداوند، يعنى منزلت و مقام بنده نزد خداوند نبود، خداوند هرگز اين وجاهت، يعنى هدايت را به صديقان هديه نمىكرد. كسى كه داراى مقام و وجاهت است، براى توجه و توسل به مقام و وجاهت او، شايستهتر است.
اين سخن، در پاسخ كسانى است كه معتقدند دعاى پيامبر(ص) و جايگاه وى فقط براى خودش سودمند است. چگونه چنين باورى مطرح مىشود، با اينكه خداوند مىفرمايد: اَلنَّبِيُّ أَوْلىٰ بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ. 1بر اين اساس، هرگونه اعتراض به تفاوت ميان اشخاص و پيامبر از بين مىرود و رسول خدا، از خود مؤمنان نيز سزاوارتر مىشود. در واقع، خداوند سبحان در اينجا ما را تشويق مىكند كه اين مطلب را دريابيم تا حقيقت آيه: وَ اعْلَمُوا أَنَّ فِيكُمْ رَسُولَ اللّٰهِ ، 2 براى ما روشن شود؛ يعنى شايسته است بنده، به اخلاق نبوى، خود را بيارايد و در ظاهر و باطن و معنا، پيرو آن حضرت و دوستدار وى باشد تا به مقام فناى نفس برسد تا پس از آن، نه تنها خودپسندى در او وجود نداشته باشد، بلكه نفس انسان، نفس رسول خدا(ص) و خواسته او همان خواسته رسول خدا(ص) و خلقوخوى انسان نيز همان خلقوخوى حضرت محمد(ص) باشد. در اين صورت است كه انسان، بندهاى حقيقى مىشود كه شايسته وراثت پيامبر و مقام خلافت الهى مىشود.