264انتقام بر مى‌آيد.

دو نوجوان حدوداً نوزده‌ساله كه با هم دوست و فاميل بودند در مراسم عروسى شوخى مى‌كنند. نوجوان مخاطب از اين شوخى ميان جمع خوشش نيامده بود. بعد از آنكه شايد الكل يا مواد روان‌گردان مصرف كرده بود، كارد آشپزخانه را برداشت و چند ضربه به دوست نوجوانش زد تا او را از پاى درآورد. بعد از دستگيرى و محاكمه، والدين مقتول تقاضاى قصاص كردند و او هم اعدام شد.

نتيجه يك شوخى بى‌جا موجب از دست‌رفتن دو نوجوان و داغدارشدن دو خانواده شد. على (عليه السلام ) مى‌فرمايد: «

المِزاحُ يُورِثُ العَداوةَ » ¹؛ «شوخى ] بى‌جا [ دشمنى مى‌آفريند».

در روايت ديگرى حضرت فرمود: «

لِكُلّ شَيءٍ بَذرٌ وبَذرُ العَداوةِ المِزاحُ » ²؛ «براى هرچيز بذرى است و بذر دشمنى شوخى (بى‌جاست)».

همچنين امام صادق (عليه السلام ) فرمود: «

اذا احبَبتَ رَجُلاً فَلا تُمازِحْهُ » ³؛ «اگر به كسى علاقه و محبت دارى، با او شوخى [نابجا] نكن».

ب) از بين رفتن وقار و هيبت

شوخى بى‌جا و زياد سبب مى‌شود سنگينى و متانت شخص در جامعه از بين برود و ديگران او را بيهوده‌گو و لغوگو بدانند. على (عليه السلام ) مى‌فرمايد: «

كَثرَةُ المِزاحِ تُسْقِطُ الهَيبَةَ » ⁴؛ «شوخى زياد از بزرگى و هيبت مى‌كاهد».

افرادى كه زياد شوخى مى‌كنند، هيچ‌گاه جدى گرفته نمى‌شوند و تمايز سخنان شوخى و جدى آنها سخت مى‌شود. بنابراين مردم اهميتى به گفته‌هاى او نمى‌دهند و