312آستان مقدس كاظمين بهشتى است كه فرشتگان در هواى آن پر مى‌زنند و دانشمندان و صالحان آرزوى زندگى در كنار آن را دارند. حرمى كه پادشاهان و نامداران بسيارى سر بر آستان آن ساييدند. خاكى شدن با خاك آن، شرافتى بزرگ است. باب برآورده شدن حاجات و دعاهاست. خانه رحمت الهى و مأمن دل‌هاست و به‌حق كاظمين تاج بغداد است.
اين حرم شريف مزارِ زائران مشتاقى است كه از مناطق دور مى‌آيند. با گنبدهايش كه نور خورشيد را منعكس مى‌كند و با مناره‌هايش كه در آسمان‌هاى بالاست، مانند آن است كه ندا مى‌دهد: به اين حرم وارد شويد؛ اين‌جاست كه دعاها به اذن پروردگار پذيرفته مى‌شود؛ هيچ بى‌چاره‌اى را استقبال نمى‌كنم مگر آن‌كه حاجتش را برآورده كنم و هيچ غمگينى را تا خوشحال نكنم و شاد به ديارش نفرستم، رها نمى‌كنم. اين بهشت موسى و جواد (عليهم السلام) است.
** *
آرمگاه قريش كه در غرب بغداد قرار دارد، پس از دفن امام هفتم موسى بن جعفر الكاظم و نوه ايشان، امام نهم محمد بن على الجواد (عليهم السلام) شرفى خاص و مرتبه‌اى منحصر به فرد نزد عاشقان و محبان اهل‌بيت يافت و آنها را به تكريم و آبادانى حرم مقدس امامين واداشت. كارهاى عمرانى حرم شريف در طول تاريخ با همت هر چه بيشتر ادامه يافت و به رغم فجايعى بزرگ، مردم حرم را مانند كعبه دل‌هايشان احاطه مى‌كردند.
بناى مرقد شريف امامين (عليهم السلام) مراحل بسيارى پشت سر نهاده است. هر كه درباره تاريخ حرم كاظمين مطلبى نوشته، از بنايى جديد خبر داده است؛ از جمله علامه شيخ محمدحسن آل‌ياسين (رحمه الله) در كتابش به نام «تاريخ المشهد الكاظمى» كه ما در نوشته‌هاى خود اين كتاب را منبع قرار داده‌ايم.