94 آن پس حافظه او قوى گشت و هر چه را مى‌شنيد، در يادش مى‌ماند. ¹

فرزندان يعقوب به آن حضرت متوسل شدند تا در پيشگاه خدا براى آنان استغفار كند

قٰالُوا يٰا أَبٰانَا اسْتَغْفِرْ لَنٰا ذُنُوبَنٰا إِنّٰا كُنّٰا خٰاطِئِينَ (يوسف: 96)

گفتند: پدر از خدا آمرزش گناهان ما را بخواه، كه ما خطاكار بوديم.

آنان در واقع آمرزش خود را از خدا مى‌خواستند نه از حضرت يعقوب، و فقط در اين كار حضرت يعقوب را واسطه قرار داده بودند؛ زيرا يعقوب پيش خدا آبرومند بود و خداوند دعاى او را رد نمى‌كرد. به دنبال آن توسل، حضرت يعقوب فرمود:

قٰالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ (يوسف:97)

گفت به زودى براى شما از پروردگارم آمرزش مى‌طلبم، كه او آمرزنده و مهربان است.

همچنين امت موسى از آن حضرت درخواست كمك نمودند:

وَ أَوْحَيْنٰا إِلىٰ مُوسىٰ إِذِ اسْتَسْقٰاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِبْ بِعَصٰاكَ الْحَجَرَ فَانْبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتٰا عَشْرَةَ عَيْناً... (اعراف: 160)

و هنگامى كه قوم موسى (در بيابان) از او تقاضاى آب كردند، به او وحى فرستاديم كه: عصاى خود را بر سنگ بزن، ناگهان دوازده چشمه از آن بيرون جست.

وَ إِذِ اسْتَسْقىٰ مُوسىٰ لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِعَصٰاكَ الْحَجَرَ