93 و اولياى اهل عبادت، بزرگان محدثين و امامان سلف بر اين بوده است. ¹

غمارى در مقدمه كتابش مى‌نويسد: «استحباب توسل در مذهب شافعى و ديگران (حنبلى، حنفى، مالكى)، شايسته شمرده شده است». ²

در قرآن و روايات نيز موارد زيادى از توسلات انبيا و اولياى خدا آمده است كه به برخى از آنها اشاره مى‌كنيم:

«احمد بن حنبل»، «ترمذى»، «ابن ماجه» و «بيهقى» از «عثمان‌بن‌حنيف» روايت مى‌كنند:

مردى نابينا خدمت رسول خدا(ص) آمد و عرض كرد: از خدا بخواه مرا بهبود بخشد. پيامبر(ص) به او فرمود: اگر خواستى دعا مى‌كنم و اگر صبر كنى براى تو بهتر است. عرض كرد: دعا بفرماييد. پيامبر به او فرمود: وضوى نيكو بگير و اين دعا را بخوان :«اللّهمّ إنّي أَسألكَ وَ أَتوجَّهُ إليكَ بِنَبيكَ مُحمّد نَبي الرَّحْمه. يا مُحمَّد إنّي تَوجَّهتُ بكَ إلى ربّي في حاجتي فَتُقضَى لي. اللّهمَّ شفّعه فيَّ». ³

شخصى نزد پيامبر، از ضعف حافظه خود شكايت كرد. حضرت با دست نهادن بر سينه‌اش، به شيطان دستور داد كه از درون او دور شود. از