102اين آيه هرگز دلالت ندارد كه شفاعتخواهى از بتها پرستش آنها است، چه رسد به اينكه شفاعتخواهى از اولياى حق و عزيزان درگاه وى نشانه پرستش آنها باشد. 1
بنابراين علاوه بر آيات قرآن كه دلالت بر مشروعيت وتجويز شفاعت دارد، شواهد روايى و تاريخى بسيارى بر رويكرد مسلمانان از گذشته تاكنون بر اعتقاد به شفاعت وجود دارد.
رسول خدا(ص) دراينباره مىفرمايند: «شفاعت من در روز رستاخيز، از آن كسانى از امت من است كه مرتكب گناهان كبيره شدهاند». 2
حتى در متن زيارتنامههايى كه علماى اهل سنت در كتب خويش آوردهاند، مسئله توسل و شفاعت مطرح است، كه به يك مورد آن اشاره مىشود.
در يكى از زيارتها خطاب به رسول خدا(ص) آمده است:
...سلام بر تو اى پيامبر رحمت و اى شفيع امت!...
درود خدا بر بهترين مكانى كه جسم پاك تو را در برگرفته است.
اى رسول خدا! ما مهمانان تو و زائران حرمت، از شهرهاى دور، با پيمودن دشتها و بيابانها به زيارت تو آمدهايم و شرافت يافتهايم كه در پيشگاه تو فرود آييم، تا به شفاعت تو دست يابيم و به يادگارها و آثار بازمانده از تو بنگريم و برخى از حقوق تو را ادا كنيم و تو را در پيشگاه پروردگارمان شفيع قرار دهيم. بار گناهان كمرهاى ما را شكسته است و تو شفيعى