101 تا شفيع من در اين امور باشد، اين از كارهاى مشركان است». 1
دليل آنها بر شرك بودن شفاعت اين است كه خداوند بتپرستان حجاز را ازآنرو مشرك خوانده است كه آنها از بتها طلب شفاعت مىنمودند و در مقابل آنها به ناله و زارى مىپرداختند و درخواست وساطت مىكردند؛ چنانكه آيه زير بر آن گواهى مىدهد:
وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ مٰا لاٰ يَضُرُّهُمْ وَ لاٰ يَنْفَعُهُمْ وَ يَقُولُونَ هٰؤُلاٰءِ شُفَعٰاؤُنٰا عِنْدَ اللّٰهِ (يونس: 18)
آنها غير از خدا، چيزهايى را مىپرستند كه نه به آنان زيان مىرساند و نه سودى مىبخشد و مىگويند: اينها شفيعان ما نزد خدا هستند.
بنابراين هر نوع شفاعتخواهى از غير خدا، شرك و پرستش شفيع خواهد بود.
پاسخ: اين آيه كوچكترين دلالتى بر مقصود آنان ندارد، و علت مشرك بودن آنان از نظر قرآن اين است كه بتها را مىپرستيدند تا سرانجام آنها را شفاعت كنند نه اينكه از بتها شفاعت خواسته باشند؛ زيرا اگر شفاعتخواهى از بتها، پرستش آنها بود، ديگر دليلى نداشت كه بعد از وَ يَعْبُدُونَ جمله وَ يَقُولُونَ هٰؤُلاٰءِ شُفَعٰاؤُنٰا آورده شود.
عطف اين دو جمله به هم، نشان مىدهد كه موضوع پرستش بتها غير از مسئله شفاعتخواهى از آنان بوده است. پرستش بتها نشانه شرك و دوگانهپرستى است و شفاعتخواهى از سنگ و چوب عمل احمقانه و دور از منطق و علم است.