100قرآن درباره افراد بىنماز و منكران روز رستاخيز مىفرمايد: فَمٰا تَنْفَعُهُمْ شَفٰاعَةُ الشّٰافِعِينَ ؛ «ازاينرو، شفاعت شفاعتكنندگان به حال آنها سودى نمىبخشد». (مدثر: 48)
همچنين درباره ستمگران مىفرمايد:
مٰا لِلظّٰالِمِينَ مِنْ حَمِيمٍ وَ لاٰ شَفِيعٍ يُطٰاعُ (مؤمن: 18)
براى ستمكاران دوستى وجود ندارد، و نه شفاعتكنندهاى كه شفاعتش پذيرفته شود.
بنابراين خداوند دعاى اولياى خودش را در زندگى دنيوى سبب آمرزش قرار داده است چنانكه پيامبر اكرم(ص) نيز به فرموده قرآن از كسانى بود كه دعايش در حق گناهكاران مستجاب مىشد:
وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً (نساء: 64)
و اگر اين مخالفان هنگامى كه به خود ستم مىكردند به نزد تو مىآمدند و از خدا طلب آمرزش مىكردند و پيامبر هم براى آنها استغفار مىكرد، قطعاً خدا را توبهپذير و مهربان مىيافتند.
در روز رستاخيز نيز دعا و وساطت ايشان مىتواند سبب آمرزش يا بالا رفتن درجه بعضى از مردم شود.
رسول خدا مىفرمايند: «شفاعت من در روز رستاخيز، از آن كسانى از امت من است كه مرتكب گناهان كبيره شدهاند». 1
اما فرقه وهابيت، شفاعت از اولياى خدا را حرام مىداند. «ابنتيميه» مىگويد: «اگر كسى بگويد: از پيامبر به جهت نزديكى به خدا مىخواهم