103 هستى كه شفاعتت پذيرفته است و ما را به شفاعتت وعده داده‌اند، پس در پيشگاه خدا شفيع ما باش و از پروردگار بخواه كه ما را بر سنت تو بميراند و در زمره همراهانت برانگيزد... شفاعت، شفاعت، يا رسول الله!... ¹

يكى از علماى اهل سنت مى‌نويسد:

زائر پيامبر(ص) به آن حضرت توسل جويد و در توسل به او، از خداوند به جاه و مقام وى مسئلت كند؛ زيرا توسل به حضرتش كوه‌هاى گناه و بارهاى سنگين معاصى را فرو مى‌ريزد. بركت شفاعت او و عظمتش در پيشگاه پروردگار، در حدى است كه هيچ گناهى ياراى ماندن در برابرش نيست. هركس جز اين عقيده داشته باشد، محرومى است كه خداوند، چشم بصيرتش را كور كرده و دلش را به گمراهى كشانده است. آيا مخالف اين عقيده، اين آيه را نشنيده است: وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ... . ²

در زمان حيات پيامبر، گناه‌كاران براى درخواست مغفرت به حضور وى مى‌رسيدند و آن حضرت نيز به آنان، نسبت شرك نمى‌داد. در سنن ابن‌ماجه از پيامبر گرامى روايت مى‌كند كه فرمود:

آيا مى‌دانيد كه خدا امشب مرا بين چه چيزهايى مخير فرمود؟ گفتيم: «خدا و پيامبر بهتر مى‌دانند». فرمود: «او مرا مخير ساخت