74مضمون در هيچ آيه ديگرى نيست كه زكات را با خضوع بدهيد. بلكه بايد با اخلاص نيت و بىمنت زكات بدهيد. همچنين بىشك كلمه «ولى» در اين آيه به معناى دوست يا ياور (ناصر) نيست؛ زيرا ولايت به معناى دوستى و يارى كردن، ويژۀ نمازگزارانى نيست كه در ركوع زكات مىدهند. بلكه حكمى عام است و همه مسلمانان را در برمىگيرد؛ يعنى همه آنان بايد يكديگر را دوست بدارند و يارى كنند؛ حتى آنان كه به دادن زكات مكلف نيستند يا چيزى براى انفاق كردن ندارند؛ تا چه رسد به اينكه بخواهند در ركوع زكات بدهند.
پس «ولى» در اين آيه بر سرپرستى و تصرف و رهبرى مادى و معنوى دلالت مىكند؛ به ويژه از اين رو كه اين ولايت در رديف ولايت پيامبر(ص) و ولايت خدا آمده و هر سه با يك جمله ادا شده است.
پس اين آيه از نصهاى قرآنى است كه بر ولايت و امامت على(ع) دلالت مىكند و نمىتوان همه آن احاديث را ناديده گرفت، اما گويى تعصب اجازه نمىدهد كه به اين روايات و گواهى دانشمندان درباره شأن نزول آيه توجه كنند.
اگر در تفسير آيهاى از قرآن اين همه روايات ناديده گرفته شود، در تفسير ديگر آيات قرآنى به هيچ روايتى نبايد توجه كرد؛ زيرا درباره شأن نزول كمتر آيهاى از آيات قرآن به اين اندازه روايت آمده و مسئله به اندازهاى روشن و آشكار بوده كه حسانبن ثابت شاعر معروف عصر پيامبر(ص) مضمون آن روايت را در اشعار خود درباره على(ع) چنين سروده است:
فانت الذى اعطيت اذ كنت راكعا
ج) پاسخ به شبهات مخالفان آيه ولايت
شمارى از متعصبان اهلتسنن مىكوشند كه درباره نزول اين آيه در شأن على(ع) و
در تفسير ولايت به معناى سرپرستى و تصرف و امامت، نقدهايى مطرح كنند كه