68
ط) مسئله رجعت
يكى از عقايد مختص شيعه كه از ضروريات اين مذهب به شمار مىآيد، اعتقاد به «رجعت» است. «رجعت» يعنى اين اعتقاد كه پس از ظهور «مهدى موعود»[ و تشكيل حكومت عدل الهى در سراسر جهان، گروهى از اولياى الهى و دوستداران خاندان رسالت، و شمارى از معاندان و دشمنان خاندان وحى كه از دنيا رفتهاند، به دنيا باز خواهند گشت. اولياى الهى و صالحان با ديدن حاكميت حق و عدل در گستره گيتى، شادمان مىشوند و پرتوى از ثمرات ايمان و اعمال صالح خود را در دنيا دريافت مىكنند. معاندان و دشمنان اهلبيت عليهم السلام نيز سزاى ظلم و ستمهايى را مىبينند كه بر خاندان رسالت روا داشتهاند.
آيات فراوان و احاديث متواتر، بر مسئله رجعت دلالت دارند و عالمان شيعه با براهين بسيار بر وقوع قطعى رجعت استدلال كردهاند. در اين زمينه كتب فراوانى - چه به صورت مستقل مانند « الايقاظ من الهجعة بالبرهان على الرجعة » 1 و يا در ضمن مباحث مهدويت - نوشته شده است. 2
4. تفاوتهاى شيعه و سنى در ساير موارد
الف) مرجعيت علمى صحابه
اهل سنت، صحابه را مرجع علمى در احكام شرعى مىدانند؛ و قول آنان را حجت دانسته، در نبود دلايل قرآنى و نبوى، به سخن آنان استدلال مىكنند.
اما شيعه معتقد است كه صحابه براى دريافت دين و معارف و احكام شريعت از رسول اكرم (ص) تلاش فراوان كردهاند و بهرههايى نيز بردهاند و با انتقال آن به خلف،