69حكم مىشود به كفر وارتداد كسى كه زنا يا شراب يا كشتن به ناحقيا ديگر محرمات را حلال شمارد؛ محرماتى كه ضرورى بودنتحريم آنها معلوم است. 1
ابنتيميه مىگويد: «والكفر إنّما يكون بإنكار ما علم من الدين ضرورة...» 2؛«كفر با انكار مسائلى حاصل مىشود كهضرورى بودن آنها در دين معلوم شده است».
3. غلو
آيتالله العظمى خويي(ره)مىفرمايد:
غلات برچند دستهاند: برخى از آنان كسانى هستند كه معتقدبه ربوبيت امير مؤمنان(ع)يا يكى از امامان مىباشند، به اينكه معتقدند او پروردگار جليل و خداى مجسمى استكه به زمين نزول كرده و بر فرض صحت ايننسبت و ثبوت اعتقاد آنان به اين عقيده، اشكالى درنجاست و كفرشان نيست؛ زيرا اين عقيده مستلزم انكار الوهيتخداى سبحان است؛ به جهت اينكه فرقى در انكار الوهيتخدا نيست بين ادعاى ثبوت آن براى زيد يابراى بتها و بين ادعاى ثبوت آن براى اميرمؤمنان(ع)؛ به جهت اشتراك هر دو در انكار الوهيتخداى متعال و اين يكى از اسباب موجب كفر است.دستهاى ديگر اعتراف به الوهيت خداوند سبحان دارند؛ ولى معتقدندامورى كه مربوط به تشريع و تكوين هستند، همگى بهدست امير مؤمنان(ع)يا يكى از اهل بيت استو لذا معتقدند كه او زنده كننده و ميراننده وخالق و رازق است و اوست كه انبياى پيشين رااز باطن تأييد كرده و پيامبر اكرم(ص)را آشكاراتأييد نموده است. گرچه اين اعتقاد واقعاً باطل و برخلاف واقع و حق است - زيرا قرآن عزيز، دلالتدارد بر اينكه امور مربوط به تكوين و تشريع همگىبهدست