128[اى] پروردگار ما! در واقع، من برخى از فرزندانم را در درّهاى [و سرزمينى] بدون زراعت، نزد خانه محترم تو، سكونت دادم. [اى ]پروردگار ما! [آنان را سكونت دادم] تا نماز را برپا دارند. پس دلهاى گروهى از مردم را به سوى آنان گرايش ده و آنان را از محصولات روزى ده، تا شايد آنان سپاسگزارى كنند.
نكتهها و اشارهها
1. اين آيه به هنگامى اشاره مىكند كه ابراهيم(ع) با هاجر ازدواج كرد و داراى فرزندى به نام اسماعيل شد و به فرمان خدا، هاجر و فرزند كوچكش را به سرزمين مكه آورد و كنار كعبه گذاشت. 1
سرزمين مكه در آن هنگام، خشك و بىآب و علف بود و آفتاب گرمش، مادر و كودك را مىرنجاند. هاجر مدتى به دنبال آب گشت، اما آبى نيافت. آنگاه ديد كه كودكش پاى بر زمين ساييد و چشمهاى پديدار شد. چيزى نگذشت كه قبيله بيابانگرد «جرهم» كه از نزديكى آن محل عبور مىكردند، از ماجرا آگاه شدند و در آن سرزمين اقامت كردند و كمكم شهر مكه شكل گرفت و دعاهاى ابراهيم(ع) تحقق يافت.
2. در آيه 35 همين سوره، ابراهيم(ع) از مكه با عنوان «بَلَد» (شهر) ياد مىكند. اما در اين آيه از آن با عنوان «سرزمين فاقد آب و گياه» ياد مىكند؛ زيرا در آغاز ورود ابراهيم(ع) به مكه، آنجا سرزمينى خشك و سنگلاخى بود. اما با پيدايش چشمه زمزم و اقامت قبايل اطراف، آنجا به