75
مٰا طَحٰاهٰا ) ؛ «سوگند بر زمين و آن قدرت و نيرويى كه آن را پرتاب كرد و دور گرداند و منبسط كرد». (شمس: 6)
دحوالارض، از زير كعبه و از سرزمين مكه شروع شد. مكه قطعهاى درخشان بود كه پيش از قطعههاى ديگر، از آب ظاهر و درخشان شد و پيش از قسمتهاى ديگر آفريده شد. كعبه، خانه خدا، مدينه فاضله و مركز خير و بركت است. كعبه (هُدىً لِلْعٰالَمِينَ) است؛ يعنى مردم گمراه جهان را به كمال حقيقى، كه شناخت حق و فداكارى براى نجات خلق است، راهنمايى مىكند.
كعبه خانه امن الهى است، (وَ مَنْ دَخَلَهُ كٰانَ آمِناً) ؛ محيطى است كه فاصلههاى قومى و نژادى و رنگ و لباس را از ميان مىبرد.
مكه بايد كانون نداى پيامبران و مؤمنان باشد تا نداى آنها به گوش جهانيان برسد و مشتاقان سواره و پياده، نفسزنان و لبيكگويان از نزديك نداى آن را دريابند و به رموز دعوت پى برند.
ورود به اين خانه نيز آدابى دارد؛ چنانكه امام صادق(ع) مىفرمايد:
هرگاه خواستى وارد كعبه شوى، پيش از ورود، غسل كن و با كفش وارد نشو و هنگام ورود بگو: خداوندا! تو فرمودى: (وَ مَنْ دَخَلَهُ كٰانَ آمِناً) ؛ «و هركس وارد آن شود، ايمن است». پس مرا از عذاب آتش، ايمن بدار. سپس بين دو ستون، بر روى سنگ سرخ، دو ركعت نماز بخوان؛ در ركعت اول، سوره حمسجده و در ركعت دوم به تعداد آيههاى آن از [هر جاى] قرآن و در گوشههاى آن نماز مىخوانى و مىگويى: خدايا! هركس مهيا، توشهگير، فراهمآور و آماده ديدار مخلوقى شود تا از پذيرايى و احسان و عطاى او بهرهمند شود، - اى