76سرورم - مهيا بودن و توشه‌گيرى و فراهم‌آورى و آمادگى من، به اميد پذيرايى و احسان و جايزه توست. پس امروز، اميدم را نااميد مكن، اى كه خواهنده تو محروم نمى‌شود و برخوردار تو، از تو نمى‌كاهد.

امروز نه كار شايسته‌اى به محضرت آورده‌ام و نه به اميد شفاعت كسى آمده‌ام، ولى درحالى آمده‌ام كه بر ستم و بدى به خويشتن معترفم. نه حجتى

دارم و نه بهانه‌اى. اى كه اين‌گونه‌اى! از تو مى‌خواهم كه خواسته‌ام را عطا كنى، لغزشم را ببخشايى و مرا رنجور و تهى‌دست و ناكام برنگردانى. اى بزرگ، اى بزرگ، اى بزرگ! براى خواسته‌اى بزرگ، به تو اميد بسته‌ام، از تو مى‌خواهم - اى بزرگ! - كه گناه بزرگ مرا ببخشايى، جز تو معبودى نيست. با كفش وارد كعبه نمى‌شوى و آب دهان و بينى در آن نمى‌افكنى و پيامبرخدا جز روز فتح مكه وارد آن نشد. ¹

گفتنى است كه پيامبر اكرم(ص) نگاه‌كردن به كعبه را عبادت مى‌شمارند و مى‌فرمايند: «نگاه به كعبه از روى محبت به آن، عبادت است و خطاها را كاملاً از بين مى‌برد». ²

همچنين فرمود: «در چهار مورد درهاى آسمان گشوده شده و دعاها مستجاب مى‌شود، يكى از آن موارد، هنگام ديدن كعبه است». ³

امام على(ع) نيز فرمود:

هرگاه براى حج خانه خداى عزوجل بيرون شديد، به خانه خدا بسيار بنگريد؛ چراكه براى خداوند، صدوبيست رحمت در كنار خانه