85علتش فقط مىتواند همگرايى موقت با اهل تسنن، براى مخالفت با شيعه باشد.
2. تعارضها و تنوع جريانهاى درونى وهابيت
وهابيت به رغم داشتن مسائل بسيار با اهلسنّتو تلاش براى همگرايى با آنها، در درون خودش هم با تعارض و اختلافهاى شديدى روبهرو است؛ تا آنجا كه اين اختلافها، وهابيت را در معرض از هم پاشيدگى قرار داده است.
تفاوت اهلسنّت با وهابيت اين است كه آنها تكفيرىاند، اما اهلسنّت تكفيرى نيستند. با اهلسنّت بايد بحث و مجادله كرد: اُدْعُ إِلىٰ سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جٰادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ ؛«با حكمت و اندرز نيكو به راه پروردگارت دعوت نما و با آنها به روشى كه نيكوتر است استدلال و مناظره كن» (نحل: 125). اما با تكفيرىها كه وهابيون هستند، بايد مانند خودشان برخورد كرد.
بنابراين، اول اينكه، در جريانشناسى بايد بين وهابيت و اهلسنّت تفاوت قائل شد و دوم اينكه، بايد حتى در دل خود وهابيت جريانها را شناخت. وقتى جريانها را شناختيد، آنوقت مىدانيد كه با هر كدام چگونه عمل كنيد؛ براى نمونه، يك گروه، سلفى تكفيرىاند. تكفيرىها اعتقاد دارند كه اگر شيعه را بكشيد، به بهشت مىرويد. با اينها بايد يك نوع برخورد كرد. اما يك جريان در دل