69سياستهاى كنونى خود، گزينههاى گوناگونى، از جمله: تحريمهاى اقتصادى بيشتر، اعمال فشار منطقهاى و بينالمللى و حتى گزينه نظامى را مدنظر قرار مىدهد. عربستان سعودى رويكردى موازى، اما نه دقيقاً مشابه، براى ايجاد بازدارندگى در مقابل ايران را دنبال مىكند. سعودىها بيشتر در پى ايجاد توازن قدرتى ظريف در مقابل ايران هستند و تمايلى به رويارويى با ايران ندارند. به رغم ادبيات موجود درباره رقابتهاى شيعى - سنى از سوى ايران و عربستان سعودى در شرايط جديد منطقهاى، روابط دو كشور داراى سطوح پيچيدهاى است. موقعيت ژئوپوليتيك و فاكتورهاى ساختارى، قدرت ايران و عربستان را به عنوان رقباى طبيعى استراتژيك در سطح منطقه مطرح كرده است و مسايل منطقهاى اخير نيز به منازعههاى آنها براى قدرت در خاورميانه شدت بخشيده است. اما در عين حال، آنها از طريق كانالهاى ديپلماتيك با يكديگر همكارى مىكنند. سعودىها جايگاه و نقش ايران را به عنوان يك قدرت منطقهاى و تأثيرگذار بر روندهاى منطقهاى درك مىكنند و مىدانند اين دو كشور، براساس الزامهاى جغرافيايى، ناچار به همزيستى و مراوده با يكديگر هستند. اين مسئله به نوعى از روابط مبتنى بر رقابت و تعامل بين ايران و عربستان سعودى منجر شده است.
علاوه بر بازدارندگى ايران، مسائل لبنان و فلسطين