87 صورتى كه پيامبر اكرم در ماجراى حديبيّه، قربانى را در همان محل ذبح فرمود. جوابى كه به آن داده‌اند چنين است كه حضرت با يارانش در آن سمت حديبيّه قرار داشته‌اند كه متصل به حرم است و جزء آن به حساب مى‌آيد. از اين‌رو با ظاهر آيه نيز مخالف نخواهد بود؛ چرا كه مى‌فرمايد: ( حَتّٰى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ ). ¹

ولى اماميّه دو گروهند:

گروه اول معتقدند: منظور از آيه كسانى هستند كه به سبب بيمارى، نمى‌توانند به تكليف حج يا عمره عمل كنند. از اين‌رو طبق آيه، بايد قربانى يا پولش را توسط آدم مطمئنّى به مكه - در صورت عمره، و مِنا، در صورت حج - بفرستند و هنگامى كه نحر يا ذبح در آنجا طبق قرار، صورت گرفت، سر را تراشيده و از احرام بيرون آيند. در اين صورت همه چيز جز زن براى آنان حلال مى‌شود كه آن نيز با استنابه يا انجام دادن در سال آينده حلال خواهد شد. براى اين نظر، هم از كلمه «احصار» استفاده كرده‌اند كه يك معناى آن، چنان‌كه ديديم، ممنوعيت از ناحيه بيمارى است و هم رواياتى، از قبيل روايت معاويةبن عمّار، به اين معنا تأكيد دارد.

عَن مُعاويةَ بنِ عَمّار، قالَ: سَمعتُ أبا عَبدِالله(ع) يَقولُ: المَحصورُ غَير المَصدود. قالَ: المَحصورُ هُو المريضُ وَالمصدودُ هوَ الَّذى رَدَّه المشركونَ، كما رَدّوُا رَسولَ الله(ص) لَيسَ مِن مَرَضٍ، وَالمصدود تَحِلُّ لَهُ النّساءُ، وَالمَحصورُ لا تَحِلُّ لَه النِسّاءُ. ²