88معاوية بن عمار مىگويد: از امام صادق(ع) شنيدم كه مىفرمود: «محصور غير از مصدود است؛ محصور مريض است و مصدود كسى است كه مشركان مانع انجام حجش شدهاند؛ چنانكه پيامبر اكرم(ص) را از انجام حج منع كردند، درحالىكه مريض نبود. مصدود، زن بر او حلال است؛ ولى محصور حلال نيست».
البته كسى كه به سبب دشمن نتوانسته است به حج يا عمره خود ادامه دهد، چنانكه در روايات و از جمله در جريان صلح حديبيّه آمده است، لازم است در همان محل ممنوعيت، قربانى كند و از احرام بيرون آيد كه در نتيجه همه چيز براى او حلال خواهد شد.
گروه دوم معتقدند كه «اِحْصار»، ممنوعيت از رفتن به حرم است، خواه از ناحيه دشمن، خواه بيمارى يا غير اينها باشد. در اين صورت، اگر ممنوعيت او از ناحيه دشمن باشد - چنانكه براى پيامبر و يارانش در حديبيّه پيش آمد - همانجا قربانى و حلق مىكند و مُحِلّ مىشود؛ و اگر از ناحيه بيمارى و مانند آن باشد، اگر قربانى مربوط به عمره باشد، آن را به حرم مىفرستد و اگر مربوط به حج باشد، آن را به مِنا مىفرستد؛ و هرگاه اطمينان حاصل كرد كه قربانى در جايگاهش، قربانى شده است، سر را مىتراشد و از احرام بيرون مىآيد.
اين تفسير، هم با لغت «احصار»، چنانكه راغب تصريح كرده، موافق است؛ هم روايات اهل بيت(عليهم السلام) چنانكه طبرسى و شيخ متذكّر شدهاند، به آن تأكيد دارند 1 و هم با شأن نزول آيه - ماجراى صلح