102البته ممكن است كلمه «تمتع» را به معناى عامّ آن بگيريم كه در اين صورت، شامل هر دو معنا خواهد بود. 1 بر اين اساس، چهار توجيه براى آيه ياد شده، وجود دارد كه بعضى درست و برخى نادرست است كه عبارتند از:
توجيه اول: كسى كه در بيرون مكه و در فاصله 48 ميلى و بيشتر از آن زندگى مىكند، چنانچه در ماههاى حج (شوّال، ذيقعده و ذيحجه) بخواهد براى عمره، مُحْرِم شود و به مكه بيايد، بايد بعد از طواف، نماز طواف، سعى و تقصير، مُحِلّ شود و آنگاه روز ترويه يا روز قبلش، در همان مكه براى حج تمتع و رفتن به سوى عرفه، مشعر، مِنا و انجام دادن مراسم رمى جمرات، قربانى، حلق و غيره مُحْرِم شود كه از اعمالى كه بعد از احرام اول صورت مىگيرد، به عمره تمتع و اعمالى كه بعد از احرام دوم انجام مىگيرد به حج تمتع تعبير مىشود و اين قسم از عمره تمتع را شيعه و سنّى طبق ظاهر آيه مورد بحث و روايات قبول دارند، تنها «عمر»، چنانكه بعداً خواهيم ديد، از آن نهى كرده است.
رمز اينكه به اين حج و عمره، تمتع مىگويند، چنانكه قبلاً نيز اشاره كرديم، اين است كه در فاصله بين حج و عمره، حجگزار حقّ دارد از همه چيزهايى كه در حال احرام برايش حرام بوده، بهرهمند گردد.
توجيه دوم: كسى كه براى انجام دادن حج، مُحْرِم مىشود، وقتى كه وارد مكه شد، حج را بدل به عمره مىكند و اعمال آن را انجام