99 به بنىاميّه واگذار كرد و آنان را بهويژه بر مناطق مهمّ اسلامى مسلط ساخت؛ از اينرو برخى از فرمانداران را تغيير داد و حتّى مشاوران خود را از ميان اين طايفه برگزيد. 1
ج) بخشش اموال عمومى به بنىاميّه
گسترش دامنۀ فتوحات، بهويژه در دورۀ خليفه سوم، ثروت هنگفتى را براى مسلمانان به ارمغان آورد و بر قدرت اقتصادى حكومت مركزى افزود؛ امّا عثمان با اين توجيه كه عُمَر براى رضاى خدا به بستگان خويش نداد و من به همين دليل آن را در اختيار فاميل خود قرار مىدهم، روش ناعادلانهاى را در پيش گرفت و ساير مسلمانان را از اين اموال محروم ساخت. منابع به گوشهاى از بخششهاى عثمان به بنىاميّه اشاره كردهاند؛ از جمله اينكه او فدك و تمام خمس به دست آمده از فتح آفريقا را به مروان بخشيد. وى مهريۀ دويستهزار درهمى دو دخترش - عايشه و امّابان - را از بيتالمال پرداخت واستفاده از چراگاههاى مدينه را جز براى بنىاميّه ممنوع كرد. او تمامى حقّ خليفه در غرب آفريقا را در اختيار عبداللهبنابىسرح گذاشت و دويستهزار درهم به ابوسفيان، چهارصدهزار درهم به عبدالله بن خالد بن اسيد و صدهزار درهم نيز به حكمبنابىالعاص بخشيد. 2
منابع گوناگون آوردهاند كه شخص خليفه نيز از اموال فراوانى برخوردار بود. او هفت خانه در مدينه داشت و پس از مرگ خود، مبلغ سىميليون و پانصدهزار درهم، صدوپنجاه هزار دينار، هزار شتر و املاكى در خيبر، حنين، وادىالقرى و براديس به ارزش دويستهزار دينار به ارث گذارد. 3