416 عرفات برگردد، درحالى‌كه گمانش اين باشد كه آمرزيده نشده است، يعنى كسى كه از رحمت خدا نااميد است.

مردى در مسجدالحرام از امام صادق(ع) پرسيد: «چه كسى گناهانش از گناه همه كس، بزرگ‌تر است؟» فرمودند:

مَن يَقِفُ بِهذَينِ المَوقِفَينِ عَرَفةَ وَ المُزدَلِفةِ وَ سَعى بَينَ هَذَينِ الجَبَلَينِ ثُمَّ طافَ بِهذَا البَيتِ وَ صَلّى خَلفَ مَقامِ ابراهيمَ ثُمَّ قالَ فِي نَفسِهِ او ظَنَّ انَّ اللهَ لَم يَغفِر لَهُ فَهُوَ مِن اعظمِ النّاسِ وِزراً. ¹

كسى كه در اين دو موقف: عرفه و مشعر، وقوف كند و بين اين دو كوه (صفا و مروه) سعى نمايد و گرد اين خانه (كعبه) طواف انجام دهد و پشت مقام ابراهيم، نماز به‌جا آورد، در عين حال بعد از تمام اين اعمال، پيش خود بگويد، يا گمان كند كه خدا او را نيامرزيده است، اين آدم از همه كس گناهش بزرگ‌تر است.

همچنين امام باقر(ع) مى‌فرمايند:

ما يَقِفُ احَدٌ عَلى تِلكَ الجِبالِ بَرٌّ و لا فاجِرٌ الّا استَجابَ اللهُ لَهُ فَامَّا البَرُّ فَيُستَجابُ لَهُ فِي آخِرَتِهِ وَ دُنياهُ وَ امّا الفاجِرُ فَيُستَجابُ لَهُ في دُنياهُ. ²

كسى از نيكان و بدان نيست كه بر اين كوه‌ها[ى عرفات و مشعر] وقوف كند، مگر اينكه خداوند دعاى او را به اجابت مى‌رساند. اما دعاى نيكوكار نسبت به امور دنيا و آخرتش مستجاب مى‌شود، اما دعاى آدم بدكار، درباره دنيايش مستجاب مى‌شود.

محيى‌الدين عربى مى‌نويسد:

خداوند، آنان (حاجيان) را به اين موطن براى وقوف [در عرفات] در