417 حضورش فرا نخوانده، مگر براى يادآورى مردمان، برانگيختن در روز رستاخيز را در برابر پروردگار عالميان، و نيز به آنان بفهماند كه خداوند در اين روز (عرفه) مى‌آيد [و ظهور پيدا مى‌كند]، برخلاف آمدن و ظهورش در روز رستاخيز؛ زيرا آمدن خداوند در روز رستاخيز براى جدا كردن و حكم كردن و تمييز بعضى از گروه‌ها از گروه ديگر به سبب چهره‌شان است، و اما آمدن پروردگار در اين روز براى واقفان در اين موطن، آمدن به مغفرت و رحمت و فضل و انعام است. در اين روز فضل الهى، به آن كس كه اهلش است مى‌رسد، و اما آن كس كه اهلش نيست، حكمشان مانند همنشينى با قومى است كه در اثر همنشينى با آنان شقى نمى‌گردد و خداوند درباره اهل مجالس ذكر به فرشتگان فرمود: «
انّهُم قَومٌ لا يشقَى جَليسُهُم »؛ «اينان قومى هستند كه همنشين آنها شقى نمى‌گردد»؛ پس مغفرت الهى و رضوانش آنان را نيز فرا مى‌گيرد. 1
و باز از امام صادق(ع) روايت شده است كه فرمودند:
ما مِن رَجُلٍ مِنْ اهلِ كُورَةٍ وَقَفَ بِعَرَفةَ مِنَ المؤمِنينَ الّا غَفَرَ اللهُ لِاَهلِ تِلكَ الكورَةِ مِنَ المؤمِنينَ وَ ما مِن رَجُلٍ وَقَفَ بِعَرَفةَ مِنْ أهلِ بَيتٍ مِنَ المؤمِنينَ الّا غَفَرَ اللهُ لِاَهلِ ذَلِكَ البَيتِ مِنَ المؤمِنينَ. 2
هيچ مرد با ايمانى از اهل يك قريه و آبادى، وقوف در عرفات نمى‌كند، مگر اينكه خدا تمام اهل آن آبادى را كه داراى ايمانند مى‌آمرزد و هيچ مردى از خانواده با ايمانى در عرفات وقوف نمى‌كند مگر اينكه تمام افراد مؤمن آن خانواده مشمول مغفرت خدا قرار مى‌گيرند.