251عفو و كرم تو، راه به جايى ندارم و دست از دامن خانه تو برنمى‌دارم تا مرا ببخشى و مرا امان عطا فرمايى. ¹

رسول اكرم(ص) فرمود:

آدم، هنگامى كه فرودآمد، هفت بار كعبه را طواف كرد. سپس در مقابل در كعبه دو ركعت نماز خواند. آن‌گاه به ملتزم آمد و چنين گفت: خدايا! تو نهان و آشكارم را مى‌دانى، پس پوزشم را بپذير! و آنچه را كه در دل و نزد من است مى‌دانى، پس گناهانم را ببخشاى! نيازم را مى‌دانى، پس خواسته‌ام را عطا كن! خداوندا! از تو ايمانى مى‌خواهم كه همنشين دلم باشد و يقين راستى تا بدانم جز آنچه برايم نوشته‌اى به من نخواهد رسيد و رضا به آنچه بر من حكم كرده‌اى.

خداوند به او وحى كرد: «اى آدم! دعاهايى كردى و من اجابت كردم.

اين‌گونه دعا را هيچ‌يك از فرزندانت نخواهد كرد، مگر آنكه اندوه‌ها و گرفتارى‌هايش را برطرف سازم و آنچه را از دست داده، كفاف كنم و تهى‌دستى را از قلبش بيرون كنم و توانگرى را ميان دو چشمش قرار دهم و در پى تجارت هر تاجرى براى او تجارت كنم [و سود دهم] و دنيا به حالت خوار سراغ او آيد، هرچند خودش نخواهد». ²

بنابراين لازم است كه نيت طواف‌كننده، هنگام دست‌آويختن به پرده خانه كعبه، اصرار بر آمرزش و امان‌خواهى از خدا باشد؛ زيرا پناهى و فريادرسى جز او وجود ندارد و پرده خانه كعبه را رها نكند تا عفو الهى و امان از عذاب اخروى را به دست آورد. ³