250

11. طواف به اميد آمرزش

دارم اميد عاطفتى از جناب دوست
كردم جنايتى و اميدم به عفو اوست

دانم كه بگذرد ز سر جرم من كه او
گرچه پرى‌وَش است وليكن فرشته‌خوست

چندان گريستم كه هركس كه برگذشت
در اشك ما چو ديد روان گفت كاين چه خوست ¹

آمرزيده شدن، خواسته همه اولياى الهى و عارفان است. آنها از اينكه غبار گناه، بر صفحه جانشان بنشيند، احساس وحشت و نگرانى دارند. در باور آنان، گناه، براى روح تيرگى مى‌آورد، تيرگى روح، افزون بر آنكه از موانع اصلى ورود به بهشت است، پرده‌اى تاريك ميان بنده و ديدار پروردگار است. در نگاه اوليا و عارفان، لقاءالله در صورتى به دست مى‌آيد كه انسان سالك پيش از هرچيز، از گناهانش بازگردد. پس توبه و آمرزش‌خواهى، از ويژگى‌هاى اخلاقى اولياى الهى و عارفان و عالمان راستين به شمار مى‌آيد.

بى‌گمان براى آنها كه ارزش توبه و استغفار را دريافته‌اند، هيچ مكانى ملكوتى‌تر و اثرگذارتر از كعبه نيست؛ چرا كه هيچ مكانى، به اندازه آن، سبب فرود آمدن رحمت و غفران الهى نمى‌شود. قرآن كريم از آمرزش‌خواهى حضرت ابراهيم اين‌گونه ياد مى‌كند:

( رَبَّنَا اغْفِرْ لِي وَ لِوٰالِدَيَّ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ يَوْمَ يَقُومُ الْحِسٰابُ ) (ابراهيم:41)

پروردگارا! من و پدر و مادرم و همه مؤمنان را در آن روز كه حساب برپا مى‌شود، بيامرز.

ملا احمد نراقى مى‌نويسد:

چون چنگ در دامن خانه كعبه زند، نيت آن كند كه دست در دامن خدا آويخته و طلب مغفرت و امان مى‌كند، مثل تقصيركارى كه دست در دامن بزرگى زند و چنان قصد كند كه ديگر مرا ملجأ و پناهى نيست، و به جز