149پيشوايان دانش بهشمار مىرفت و شايستگى او براى خلافت، از ابوجعفر منصور دوانيقى بيشتر بود». 1
ذهبى در بخش ششم نيز شرح حال مفصل امام صادق(ع) را نقل كرده، و توثيقات و ستايش بسيارى از علما همچون شافعى، يحيى بن معين، ابوزرعه، ابوحنيفه و ديگران را آورده است. وى در لابهلاى اين شرح حال، ديدگاههاى خود را درباره امام صادق(ع) به صورت پراكنده ذكر كرده است.
12. صلاحالدين صفدى (متوفاى 764 ه .ق)
وى مىگويد: «جعفر بن محمد(عليهما السلام) ... پيشواى بزرگ مدنى و مشهور به صادق است...». وى در ادامه مىنويسد:
جعفر بن محمد از مناقب فراوان بهره مىبُرد و به خاطر برخوردارى از سيادت، دانش و شرافت، شايسته خلافت بود... او در سال 148ه .ق درگذشت و در قبرى بسيار گرامى و شريف كه پدرش محمدباقر، جدش على زينالعابدين و عموى جدش حسن بن على بن ابىطالب(عليهم السلام) نيز در آن بودند، به خاك سپرده شد. خوش آن قبرى كه چنين شرافت و كرامتى يافت. او را به خاطر صداقت در گفتار، صادق مىناميدند.... 2
13. ابوعبدالله اسعدبن على بن سليمان يافعى (متوفاى 768ه . ق)
وى مىگويد:
... ابا عبدالله جعفر صادق(ع)، پيشواى بزرگ، سرور، سلاله نبوت و معدن جوانمردى بود... او در بقيع كنار پدرش محمدباقر، جدش زينالعابدين و عموى جدش حسنبن على(عليهم السلام) به خاك سپرده شد و آن قبر به علت در برگرفتن اين افراد بزرگوار و شريف، كرامت يافت. او را به خاطر صداقت در گفتار، صادق ناميدند و در دانش توحيد و ديگر دانشها، سخنان ارزشمندى از وى بر جاى مانده است.