82 بشر وامىگذاشت. در اينجا چند سؤال مطرح است:
- منشأ امامت چيست؟
- امامت در كجاى طبقهبندى مسائل شيعه قرار مىگيرد؟
- هدايت معنوى امام چه معنايى دارد؟
- با وجود كتاب آسمانى و آموزههاى پيامبر (ص) و برخوردارى انسان از عقل، چه ضرورتى براى امام است؟
- آيا پيامبر به وظيفۀ خود در تبيين و تعيين جانشين پس از خود پرداخته يا آن را به مردم واگذاشته است؟
در خلال بحث از ادله مشروعيت امامت، به اين پرسشها پاسخ خواهيم داد. اما پيش از پرداختن به مفاد آيات مربوط به امامت و منزلت و جايگاه اهلبيت عليهم السلام لازم است به نكاتى اشاره نماييم:
نكته نخست آنكه مقدم داشتن بحث از آيات مرتبط با موضوع، به اين جهت است كه قرآن معتبرترين و قابل اعتمادترين منبع معرفت اسلامى است؛ زيرا در سند و اعتبار آيات مناقشه و نقدى نيست. البته در ذيل آيات ناگزير بايد به روايات هم مراجعه كرد؛ اما نقش محورى، از آنِ آيات بوده، مبناى بحث، قرآنى است و احاديث ذيل آيات، نقش مفسر و مبين آن را دارد.
نكته دوم، مجموعه آياتى كه دانشمندان شيعه در مناظرات عقيدتى و ميانمذهبى به آن تمسك جستهاند يا از باب نصّ و صراحت در موضوع امامت است، مثل آيه ولايت (مائده: 55)، يا در بازگويى واقعهاى تاريخى است كه در ضمن آن مىتوان به منزلت و جايگاه اهلبيت پى برد، مثل