81
فصل دوم: امامت در قرآن و سنت
دلايل قرآنى امامت
همچنانكه پيش از اين بيان شد، ملاك شيعه براى مشروعيت امام، وجود نص بر امامت است؛ چرا كه شيعه براى امام نفوذ معنوى قائل است. امام رابطهاى نامحسوس، رمزگونه و غيبى با خداوند دارد كه موجب مىشود ميان انسان و خداوند فاصلهاى نيفتد و بتواند درست به وظايف خود عمل نمايد. پيامبر (ص) داراى شأن پيامبرى است و طبيعتاً اين شأن ايجاب مىكند كه وحى دريافت كند، ولى بر امام وحى نازل نمىشود. اما اينگونه هم نيست كه خواستهها و انتخابها و تصميمهاى او، كاملاً گسسته از اراده خداوند باشد. علت چيست؟ علت آن است كه امام را خدا انتخاب كرده است و با كسى كه خَلق او را انتخاب كرده، كاملاً متفاوت است. كسى كه انتخاب مردم باشد عنانش در دست خلق است و آن را كه خدا برگزيده است، رشتۀ مهارش در دست خالق است و چون خدا او را انتخاب كرده، خواسته است كارهايى انجام دهد كه در انتخابهاى بشرى وجود ندارد. در غير اين صورت، انتخاب را به خود